Анатоль Ісачанка ўручыў юбілейны медаль «75 гадоў вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў» ветэрану з Валожына

«75 гадоў вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў» - юбілейны медаль, які па Ўказе №134 Прэзідэнта атрымаюць 2439 жыхароў Мінскай вобласці. Сярод іх 692 удзельнікі баявых дзеянняў, а таксама працаўнікі тылу, партызаны, былыя вязні фашысцкіх лагераў, турмаў, гета і іншых месцаў прымусовага ўтрымання, створаных фашыстамі ў гады Другой сусветнай вайны.

Медаль дойдзе да кожнага - кіраўнікі сельскіх, раённых выканаўчых камітэтаў, прадстаўнікі Мінаблвыканкама да 3 ліпеня плануюць наведаць усіх жыхароў Цэнтральнага рэгіёна Беларусі, уручыць юбілейную ўзнагароду і асабіста падзякаваць ветэранам і працаўнікам тылу за іх самаадданасць і гераізм, праяўленыя ў гады Вялікай Айчыннай вайны. Сама медаль зробленая з латуні. На яе адным баку намаляваны абеліск «Мінск - горад-герой» і скульптура жанчыны, якая ўвасабляе вобраз радзімы. Па акружнасці медалі нанесены надпіс «Подзвіг народа нязмяротны». Па стане на 25 чэрвеня ўзнагароду атрымалі ўжо 732 жыхары Мінскай вобласці.

26 чэрвеня ў Валожыне старшыня Мінаблвыканкама Анатоль Ісачанка ўручыў юбілейны медаль «75 гадоў вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў» ветэрану Вялікай Айчыннай вайны Уладзіміру Антонавічу Шаблыку, якому споўнілася 94 гады. Ваенны камісар Мінскай вобласці Ігар Тарабеш таксама павіншаваў ветэрана і падзякаваў за дасканалы подзвіг.

Уладзімір Антонавіч нарадзіўся 14 лютага 1925 года ў Мядзельскім раёне ў шматдзетнай сям'і. Калі пачалася вайна, дапамагаў бацьку, які быў сувязным у партызанскім атрадзе. У 1944 годзе яго забралі ў войска. Служба пачалася ў Волагдзе. Рыхтавалі на фронт. Планавалася адпраўка ў Варшаву, але апынуўся ў Мурманску. Пад самім Мурманскам эшалон разбамбілі нямецкія самалёты. Уладзімір Антонавіч добра запомніў гэты дзень. Ні да таго, ні пасля таго не было так страшна. Шмат людзей палегла ў той бамбёжцы ... пасля была служба ў Фінляндыі, дзе сустрэў Перамогу. Вярнуўшыся з войска, скончыў тэхнікум, ажаніўся. Пасля атрымання дыплома быў накіраваны на працу на Валожынскі маслазавод. Уладзімір Антонавіч вядомы яшчэ і тым, што да нядаўняга часу, нягледзячы на ўзрост, з году ў год прымаў удзел у лыжных спаборніцтвах, абараняючы спартыўны гонар свайго роднага прадпрыемства.

Цяпер Уладзімір Антонавіч па-ранейшаму жыве ў Валожыне, у яго свой дом, вялікі агарод, за якім ён паспявае сачыць, сабака, куры і нават невялікі пчальнік: «Трэба трошкі варушыцца, працаваць. Я ў 5 раніцы ўстаў і пайшоў у агарод, узяў трактарок і што-небудзь зрабіў. Яшчэ сам спраўляюся. Раённая ўлада звяртаецца і пытаецца, можа, што дапамагчы, а я кажу, што пакуль сам спраўляюся», - распавядае Уладзімір Антонавіч. Дарэчы, ва Уладзіміра Шаблыка сын жыве ў Мінску, дачка ў Слуцку, у яго 4 унукаў і 2 праўнукаў, якія часта прыязджаюць да дзядулі.

Старшыня Мінаблвыканкама прайшоўся з Уладзімірам Антонавічам па гаспадарцы, ветэран паказаў яму вуллі, запрасіў у дом, дзе Анатоль Міхайлавіч і ўручыў рупліваму гаспадару юбілейны медаль.

Таксама Анатоль Міхайлавіч з віншаваннем з надыходзячым Днём незалежнасці, 75-годдзем вызвалення Беларусі звярнуўся да ўсіх жыхароў Мінскай вобласці: «Хачу павіншаваць жыхароў Міншчыны, выказаць словы велізарнай падзякі нашым ветэранам, бо дзякуючы ім Мы жывем сёння ў мірнай квітнеючай краіне. Яны перамаглі, яны пабудавалі дзяржаву, паднялі з руін. І наша задача сёння - зрабіць усё магчымае, каб яны жылі годна».

Таксама старшыня Менаблвыканкама падзяліўся сваімі эмоцыямі пасля ўручэння юбілейнага медаля Уладзіміру Антонавічу Шаблыку: «Пачуццё павагі, пачуццё гонару, што ў нас ёсць такія людзі, што яны працуюць, прыносяць карысць нашай дзяржаве. У кожнага з нас - дзядуля, прадзядуля - хтосьці загінуў на вайне, і падчас такіх сустрэч успамінаеш пра іх: хто загінуў, хто жывы. Напэўна, гэта настальгія і, яшчэ раз кажу, велізарная павага».

Чытаць 85 разоў

1